| |
Jan Kanty - Pawlu¶kiewicz
Błękitna woda, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Koniec szafirowej nocy.
Błękitne niebo, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Wstaje już jezioro z mgły.
Ty i wszędzie tylko ty.
Choć snuj± się ostatnie szare mgły,
Choć zmarszczone lustro wody,
Cicha toń, bo tak, jak w lustrze twarze l¶ni±.
Stroj mnie, ten poranek z tob±
I w obłokach i nad brzegiem i nad wod±,
I nad brzegiem i nad wod±.
Błękitne niebo, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Wstaje już jezioro z mgły.
Ty i wszędzie tylko ty.
Choć różny czas i różne nasze dni
Niechaj płyn± nasze łódki, niesie wiatr je,
Zdaje się, za krótki dzień.
Płynie fala, gasn± smutki,
Ten dzień z Tob± jasny, hojny i rozrzutny,
Ten dzień hojny i rozrzutny.
Błękitna woda, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Wstaje już jezioro z mgły.
A wspominać będziesz ty
I wspomnę ja nad wod± słońca wschód
I w dal płyn±ce nasze łódki,
Fale i wiatr, szafirowy wody nurt.
Chociaż życie rozdzieliło,
We wspomnieniach będzie to co przecież było,
Będzie to co przecież było.
Błękitne niebo, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Wstaje już jezioro z mgły.
Ty i wszędzie tylko ty.
Choć snuj± się ostatnie szare mgły,
Choć zmarszczone lustro wody,
Cicha toń, bo tak, jak w lustrze twarze l¶ni±.
Chociaż życie rozdzieliło,
We wspomnieniach będzie to co przecież było,
Będzie to co przecież było.
Błękitna woda, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Koniec szafirowej nocy.
Błękitne niebo, niebieskie oczy,
I poranek nad Wigrami,
Wstaje już jezioro z mgły.
|
|
| |
|
