| |
Tadeusz Wozniak - Opowiadania
To geometria jest szalona
I jej nauczyciele nierozumni
Nie chodźcie wydeptaną ścieżką
Nie ogłupiajcie się prostolinijnie
Łamcie trójkąty
Kołom dodawajcie krzyku
Kochajcie ogień
Tylko on jest wieczny
To geometria jest szalona
I jej nauczyciele nierozumni
Kochajcie ogień
Tylko on jest wieczny
Powietrze to jest moja działalność
To jest moja codzienna niezauważalność
Powietrze, tak jak wszystko jest
Istnieje tylko jako sposób mojego widzenia
I kończy się dokładnie na końcu języka.
Góry to dzikie, najeżone stworzenia.
Wynurzające się ponad epoki.
Góry to rozkołysane moje myśli we mnie
To znaczy w tym pokoju, na tej oto stronie.
Morze to jest dokładnie to, czego mi brak.
Pełne dennych osadów, znaczeń nie do zrozumienia.
Nie wiem ,Gdzie jest granica między mną a morzem.
Las porośnięty jest naszą nadzieją
|
|
| |
|
